Visítanos en FACEBOOK
 
Últimas Noticias
 
Noticias
AS DUNAS DO GROVE
18/06/2015


Pancratium Maritimun. E. González.

O ecosistema dunar costeiro é un espazo de interacción entre o mar e a terra e está formado pola acción do vento e do mar.

As dunas costeiras son cúmulos de area cuxa función é protexer de forma natural a costa e as praias da erosión, xa que actúan como depósitos de area, muros de contención fronte ás ondas. Son as reservas de area das praias.

Cando se destrúen as dunas litorais, as praias tenden a erosionarse e desaparecer.

Crucinella maritima. E. González.

As plantas dunares, ademais de filtraren contaminantes provenientes dos sistemas continentais de auga doce, teñen a función de reter e estabilizar a area, as algas que varan na beira das praias achéganlles a estas plantas nutrientes que as fertilizan e as comunidades animais que viven na duna encárganse de polinizar e expandir esta vexetación. A cambio reciben alimento e refuxio.

Todo este proceso dá lugar a un dos espazos naturais máis fermosos e fráxiles de Galicia e que acolle unha gran biodiversidade: as dunas litorais.

Pero debido á forte presión do home e á súa preferencia por asentarse nestas zonas, moitas dunas da costa desapareceron ou están moi degradadas.

Aínda así, animais e plantas (algúns ameazados e protexidos pola lexislación, como Charadrius alexandrinus ou Alyssum loisseleurii sbsp. Gallaecicum), logran sobrevivir.


Glaucium flavum. E González.

Píllaras das dunas, lavercas, lavandeiras amarelas e outras comunidades de fauna silvestre dependen da duna. Pero tamén unha bela flora moi especializada para vivir nun espazo moi hostil como Cakile marítima, Honckenia peploides, Euphorbia paralias, Otanthus marítimus, Callistegia soldanela, Eryngium maritimun, Amophila arenaria, Medicago marítima, Malcomia littorea, Crucinella marítima, Mathiola sinuata...

Esta flora, aínda que está adaptada á dureza do medio físico areoso, é moi delicada, sobre todo a de duna branca, xa que coloniza chans nos que hai moita mobilidade, ademais algunhas destas plantas son anuais ou vivaces, polo que na primavera e no verán están brotando ou na súa época de floración.

Neste período tan sensible para a natureza en xeral e a duna en particular, é importante respectar, coidar e non facer actividades de ningún tipo no cordón dunar, porque supoñerían non só unha molestia para os animais que aí nidifican, senón tamén unha trepadura e unha destrución da vexetación.


Onckenia peploides. E. González.

O Concello do Grove conta con valiosas zonas dunares na Lanzada, Raeiros, Area da Cruz, Canelas, A Aguieira, A Mexilloeira, A Siradella, Rons... e que son os reservorios de area das praias.

Se queremos que estas praias non desaparezan e sigan conservando a súa calidade e a súa beleza, debemos protexer a súa vexetación natural para que o vento e a auga non a erosionen, e o mellor que podemos facer é non acceder á duna.

Papilio machaon y Malcomia littorea. J. Gómez.

 
XA CHEGARON AS RULAS!
29/05/2015


Ilustración: Encarna González "niño".

Xa se oe polos campos do Grove o arrolo da rula (ou tórtola común en castelán).

Do mesmo xeito que a anduriña, a bubela ou o cuco, a rula anuncia co seu aspecto grácil e o seu encantador arrolar, a chegada do bo tempo.

Pero esta ave ten un serio problema, xa que está en regresión en toda España, polo que SEO/BirdLife elixiuna Ave do Ano 2015 e así chamar a atención sobre a complicada situación pola que está pasando.

Pero coñezamos un pouco máis da rula.

Steptopelia turtur, nome científico da rula, é unha onomatopea, pois recrea o seu canto suave: “Turrr..., turrr..., turrr..., turrrrrr”.

Aínda que os primeiros exemplares chegan en abril, é a partir de maio cando se escoita máis facilmente o canto adormentador nos campos da nosa localidade.

O seu aspecto é de pequena pomba e o seu voo é errático con fortes batidos e cambios de dirección.

Malia a súa fisionomía delicada, é unha ave migradora de longa distancia, xa que procede da África subtropical, ao sur do Sahara, a miles de quilómetros do Grove.

Desde o continente africano veñen criar aos nosos hábitats, pero só a aqueles que alternan o mosaico rural con sebes arboradas, pequenas fragas ou bosques de ribeira, zonas como a de San Vicente do Grove, a contorna da Lagoa da Bodeira, Estonllo, Meloxo ou Terra de Porto. No resto da comarca é menos frecuente ou ocasional, agás en zonas urbanas, piñeirais ou eucaliptais onde non se detectou.

Nestes medios agrícolas e arborados, ideais para as rulas, atopan sementes, froitos e plantas herbáceas para se alimentaren e a vexetación protectora onde instalaren o seu niño.

A rula común pódese confundir coa rula turca (Steptopelia decaopto), pero esta, ademais de ser máis clariña e ter un canto diferente: “Tutuuu-ti..., tutuuu-ti”, pódese ver todo o ano porque é unha especie sedentaria e frecuenta espazos máis humanizados, coma a periferia e os parques do centro urbano.

Aínda que os censos da rula no concello meco citan unha poboación máxima de 200 exemplares no mes máis álxido e dunhas 50-70 parellas reprodutoras, é unha especie “vulnerable” e a nivel nacional a súa poboación está en forte retroceso, por iso é polo que foi elixida Ave do Ano 2015.

As causas desta regresión son varias. Segundo SEO/BirdLife, unha delas pode ser a agricultura actual, industrializada e cun uso intensivo de agroquímicos que alteran as paisaxes tradicionais e afectan á cadea trófica nos ecosistemas, sobre todo o uso dos pesticidas neonicotinoides, aos que recentes estudos sinalan como causantes de potentes impactos nas aves e na biodiversidade en xeral.

Outros expertos atribúen o descenso aos métodos de cultivo modernos, á deterioración da calidade do medio ambiente e á fragmentación do hábitat, sen esquecer que é unha especie cinexética e pódese cazar en período de media veda.

Malia todo, nós aínda temos rulas nas aldeíñas e pequenos bosques do Grove, onde poderemos gozar da súa adorable presenza ata o mes de setembro, cando comezan a emprender rumbo cara á África subtropical, moi lonxe, máis alá do deserto do Sahara.



Mapa de distribución da rula no Grove.

 
PRIMEIROS PITOS DE PÍLLARA DAS DUNAS
12/05/2015


Hoxe 12 de maio de 2015 descubríronse os primeiros pitos de píllara das dunas (Charadrius alexandrinus), da comarca do Salnés.

Foron 3 poliños os que naceron nunha das praias do Grove. O seu niño instalado na duna, estivo preservado cunha gaiola (á que só os pais podían acceder), como medida preventiva contra depredadores naturais e cans.

Agora chega a parte máis delicada, que é a de protexer os recentemente nados, xa que unha vez que o ovo eclosiona, saen da gaiola e móvense pola area da praia en busca de alimento e, como non poden voar ata os 28-30 días desde o seu nacemento, quedan a mercé de animais silvestres, dos cans que nós levamos á praia (que se converten en depredadores das píllaras), da cribadora de area...

De momento só hai dous niños controlados e protexidos en toda a comarca e están nunha praia do Grove, aínda que lles queda o longo verán por diante.

Estas limícolas que nidifican nos nosos areais desde tempos inmemoriais aparecen no Catálogo Galego de Especies Ameazadas, porque cada ano menos parellas elixen as nosas praias para traeren ao mundo os seus pequenos, por iso necesitan protección.

Pero que podemos facer nós, usuarios da praia, para que os pitos crezan e poidan chegar a voar? Simplemente cumprir a lei, isto é, respectar os carteis que hai nos accesos aos areais que din: “Prohibido cans na praia” e non molestar os polos ou o resto de adultos que están incubando, máis nada.

Só cumprir a lei “Prohibido cans na praia”.

 

 

 

Xaulón protector.

 

 
MONTE A SIRADELLA
26/04/2015


Alyssum loiseleurii.


O monte A Siradella, o máis alto do Grove, é un dos lugares de Galicia de gran riqueza ecolóxica que aínda se mantén ben conservado.


É por iso que forma parte da Rede Natura 2000 que asegura a súa supervivencia, sendo zona ZEC, isto é: Zona de Especial Conservación, ademais de estar dentro do Complexo Ons-O Grove, espazo protexido formado por un gran mosaico de ambientes naturais e que ten a súa Aula da Natureza na cima do monte.


Xunto ás súas vistas panorámicas desde onde se poden observar o istmo e praia da Lanzada que une a península do Grove á terra, as illas Ons e Cíes —que forman parte do Parque Nacional dás Illas Atlánticas de Galicia—, a ría de Arousa ou o popular Intermareal Umia-O Grove, cos seus illotes e pequenas enseadas; na súa aba está a Figueira do Meco, protagonista da popular lenda e orgullo do pobo.


Este alto conta ademais con interesantes formas graníticas e unha duna rampante que rube pola saia do monte (das poucas que quedan na comunidade galega) e que lle dá personalidade á contorna e un valor xeomorfológico incomparable.


Pero o valor xeomorfológico non é o único da Siradella, senón que conta con tal biodiversidade que aquí se citaron 77 especies de aves, por exemplo, só en rapaces se teñen visto Falco peregrinus, Accipiter nissus, Accipiter gentilis, Buteo buteo, Falco tinnunculus, Falco columbarius, Falco subbuteo, Tyto alba, Otus scops, Athene noctua...


Ademais de 10 especies de réptiles e 6 de anfibios, entre eles, Pelobates cultripes e Hyla arborea, que aparecen clasificados como “Vulnerable” no Catálogo Galego de Especies Ameazadas.


E unha enorme variedade de vexetación, principalmente de plantas dunares, destacando Alyssum loiseleurii, catalogada “Vulnerable” no Catálogo Galego de Especies Ameazadas; ata distintas árbores, arbustos e matorrales.


Predominan as libélulas e os cabaliños do demo, con 28 especies censadas: Lestes barbarus, Lestes viridis, Ischnura graellsii, Aeshna cyanea, Anax ephippiger, Cordulegaster boltonii, Sumpetrum meridionale? Contando tamén con mamíferos, bolboretas, coleópteros etc.


O monte A Siradella é outra xoia da natureza do noso municipio, ideal para gozar das súas riquezas e que conserva tres especies ameazadas e protexidas.

 

 
ONDE VER GANSOS EN ESPAÑA?
07/04/2015


Con este titular, o último número da revista Aves y Naturaleza, de SEO/BirdLife, publica un artigo cos 10 mellores lugares de España para observar gansos.

Comenta que todos os gansos (a excepción do ansar bravo), que chegan á península Ibérica en busca de alimento e mellores condicións climáticas desde a Europa setentrional e Asia, fano entre finais de novembro e mediados de febreiro, época que corresponde á invernada.

Neste período e nestes 10 espazos privilexiados: marismas do Guadalquivir, delta do Ebro, veigas altas do Guadiana, encoros de Azutrán e Castejón, Azud de Río Lobos, lagoas da Nava, Boada e Pedraza, lagoas de Villafáfila, Santoña, O Grove e ría do Burgo, poden observarse cinco especies de gansos ou anser (careto, bicocurto, campestre e bravo) e dous gansos do xénero branta (ganso de cara branca e ganso de cara negra).

Os gansos do xénero anser frecuentan humedais, arrozais, zonas de regadíos, encoros e estepa cerealista do norte da Meseta. Os branta, máis escasos que os anser, comparten con eles estes mesmos lugares de alimentación, sobre todo o ganso de cara branca, mentres que o ganso de cara negra, aínda menos frecuente, aparece en humedais e pastizais da cornixa cantábrica e Galicia. E aquí o artigo cita O Grove.

É certo que todos os invernos se ven brantas e ata algún ganso bravo na nosa localidade.

No ano 2013 divisáronse durante varias semanas un ganso bravo (Anser anser) e un exemplar de ganso de cara branca (Branta leucopsis), anelada en 2004 no suroeste de Escocia, pero durante este inverno observáronse na enseada do Vao, cinco gansos de cara negra (Branta bernicla bernicla), e un ganso de cara negra, pero da subespecie rhota (Branta bernicla rhota), aínda máis raro que os anteriores e, xa que logo, máis difícil de observar.

Con estes testemuños ornitológicos, queda patente que durante o inverno os espazos naturais do Complexo Ons-O Grove son un bo lugar para a observación de gansos do xénero branta.


 

 
<< Inicio < Anterior 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 Seguinte > Final >>

JPAGE_CURRENT_OF_TOTAL
Añadir a: Yahoo Añadir a: Google Añadir a: Facebook Añadir a: Twitter
Castellano
Galego
English